گلستان جنگ                               رحیم چهـره خنــد

مثل يک سـوالِ سخت ...

جانباز ، سردار ، برادرم       

گرچه الان ، هر دو بالا تو شکسته

گرد پيري ،

            روي اندام جراحت خيز مجروحت نشسته

گرچه بي مهري به رويت ،

                        همه درها رو بسته ،

مثلِ يک سوالِ سختي ، واسه ما

مثلِ يک سوالِ سخت !

اون سوالي که همه ،

                        آخرش بايد به اون جواب بِدَن !

جوابي اگر براش داشته باشن !؟

عشق سه حرف است و آنقدر بزرگ که در تماميِ کلام نيز نگنجد ! ليک در جبهه جهاد تماميِ عشق تنها يک قَدَم بُوَد که از خويش فراتر نهي ، تا رهي ، چون بسيج !

گلستان جنگ

                                                              رحیم چهـره خنــد

معرکه شيدايي ...

اين کمترين تا اين وقت که رسيده ام ، با اين دو ديده ام و با ديده دلم ، ديده ام که يارانِ حق ، بسيجيان ، در بطن هر معرکه اي نصيب مي برند و پاي ، و پناه به يگانه خداي ، از دلي که شکسته و فرمانبردار نباشد . و بينايند و دانايند و دانند که اگر فرشته وَش به اداي تکليفند ، بايد به صراط اندر باشند و چون تندر ... و بکوشند و بخروشند و اگر برسند يا نرسند "رضا باشند و رضايند !"

به نام قادر متعال

"در طَوافِ عشق "

             ( سفرنامه حج يک بسيجي)

رمزِ رُخ يار ...

رودها رفته ولي ميمانند (برای ننـه علـی)

محمد مهدي هادي 2/1/88

«  حرفهايي كه گفتني نيست »           (رحیم چهره خند)              

او نجا توي قرارگاه بودم ، سرپل ذهاب ، مدتي از رفتن «سيد» مي گذشت و از آمدنش خبري نبود، فكرم پيش او بود ، هي سعي كردم يه جوري خودم رو مشغول كنم ، نشد ، بي قراري مي كردم ، دلم گرفتار دو جا بود ، يكي پيش سيد كه دلواپسش بودم و براي سركشي ديدگاهها رفته بود  و دير كرده بود ، يكي پيش اونهايي كه تهران بودن ، يعني همه اونهايي كه توي تهرون نفس مي كشيدن ،‌غريبه و آشنا برام فرقي نمي كرد ، ميدونستم همه‌ اونهايي كه اهل جبهه اند و يا اهل جبهه نيستند ،‌ الان دلشون  پيش ماست ، دلم بي قراري مي كرد ، دلم مي خواست مي آمدم و...

                                                                                                                           18/4/86

" به نام قادر متعال"

                 بازيِ مردان

                 (  بياد آقا سيدحسن نعمتي پدر شش شهيد گلگون کفن)

اهل معرفت ميدانند که دل بايد ساکن باشد و حرص نزند و دست بايد فارغ باشد از دنيا و مافيها ، تا پيله به خود نَتَنَد از زخارف دنيا و در جهاد هميشه چنين بود و چنين است : دست فارغ و دل در سکون ، حقيقي و آلوده به خون ، و اين سکون به رضايت اين بُوَد که بفرمانِ او ، جان بر کف است و دل بر طف !

ميکدة نامِ تو ...

پيمانِ وَلا

نمکدان‏هاي شکسته

 به عنوان تلنگری برای بیداری٬هرچند «آنکه خود را بخواب زده »بیدار شدنی نیست!

رحيم چهره خند

تهران25/3/1389

گـرگي امّا در نظر از هـرچه ميشي ، ميـش تر

زخم دل  شـد  از  هواي  نفسِ دونت ريـش‏تر

روز و شب رفت و شدي از پيش کافر کيـش‏تر

مرتد  از  کافر  بود  ،  بس  قابل   تفتيش تر

         نقطه ضعفي ميزند بر زخم دلها  ُ  نيشتر

              *******

هر چه کرديمت نصيحت ، در سر تو جانشد

عقده از  کار شلم شورباي فکرت  وا نشد

در  وجودت  ذره‏اي  از معرفت  پيدا  نشد

سفر ه پرشد از نمکدان شکسته ، جا نشد

     کارها شد زير زميني تر ، کمي از پيش تر  

             *******

ديده  از  فقدان  مردي ، تر نموديم و  گذشت

رفعِ شرّ با شيوه‏اي بهتـر ، نموديم  و  گذشت

گـوش‏ها دروازه و چون در نموديـم  و گذشت

      لیک آدم نشدي  کردي خودت را کـیش تر 

        مُجرم از مَحرم فقط يک نقطه دارد بيشتر                             

    *******

ميرسي آخر به جـايي ، عـق زني در هر نفس

تنگ  آيد  بهر  جانت  چرخ دنيا  چون  قفس

مشکـلت را حــل نمي‏سازد   برايت  هيـچکس

جز نکير و منکرت کِي  مي‏رسد  فرياد رس

مشکل تو  از  قبا  و  از  ردا  و  ريش   نيست!

رفته‏اي جايي که راهي از پس و از پيش نيست

اشکارا گشته غش ، پس حاجت تفتيش نيست

بهر ما اين  کج پلاسي ، مايةی تشويش نيست

        وه چه خوش گفت حضرت آقا زماني پيش تر

         مجـرم از محـرم فقط یک نقطـه دارد بیشتر                          

 مجرم از محرم فقط یک نقطه دارد بیشتر

گلستان جنگ                                                                    رحیـم چهـره خنــد

خستگيا باشه تا ، با شهدا در کنيم

عشق جوهر بندگيست و عاشق بنده عشق است ، که فرموده اند :

"بنده آني ، که در بندِ آني "

و عشق دوگونه است و بندگان دوسان ، چنانکه داني : زميني و آسماني !

(( در فصلِ اوّل اين حکايت ))

بستري بود زمان

دفتري بود زمين

و قلم : ناخنِ پا

ـ محکم و پا برجا ـ

جوهرِ جوهرةی غيرتتان

ـ خونِ سرخِ هابيل ـ

نقش مي‏زد بر اين دفترِ خون

رنگي از طيفِ جنون

ـ حرفي از حرمتِ خون ـ

آنچه مي‏شد از اين دفتر خونين پرسيد

لاله و نسترن و نسرين بود

ـ همه جا ، خونين بود

فصلِ نامردمي و تيغ به کف ،

 گلچين بود !

مزرعِ سبزِ فلک بود و به دستِ ذژخيم

داسِ نامردمي و توبرةی" شاه اَن شاهي"

ـ يا همان اَن شاهي ـ

*

دفتري بود زمين

بستري بود زمان

فصل ما ، فصلِ خزان

بادِ بي مهري وزان

داغ دلهاي شما

برشقايق پاشيد

در دلِ مزرعةی سبزِ ولا

دانه و بذرِ حقايق پاشيد

دانه‏ها روئيدند

لاله را بوئيدند

سر زد آخر به چمن نسترني ،

لاله اي ، سرخ گلي ، ياسمني

گلشني شد ز ولا ، سرخ و قشنگ

لاله‏ها رنگ به رنگ

همه با سينه ی تنگ

مرغِ اميد به سرِ شاخه ی اين سرو رسيد

ـ قلب تاريخ طپيد

فصل امّيد رسيد

باغبان آمد ، باز

نهضتي کرد ، آغاز

پايه ی نهضتِ او ، خونِ شما

پرچمِ دین،

ـ روي گلگونِ شما

شادي رهبر و پيروزي دين و قرآن

ـ مرهمي بر دلِ پرخونِ شما

روزتان تابنده  ، يادتان پاينده

                                        رحیم چهره خند

                                         ۱۳۶۸ تهران

 گلستان جنگ (۳)                                                                                             رحیم چهـره خنــد

            پس من به جاي تو ...                                                                                

نه مگر اخلاص ، فاضل ترينِ هنرهاي بسيجي بُوَد که گوهر مردان پديدار آرد و گل کارد و برکت ، بارَد ؟

"شهيد آقا سيد مجدالدين طباطبايي " ازخيل اين يلان بسيجي بود و مي دانست که به همان قدر که از نفسِ خود فاصله گيرد و بيرون آيد ، برکتِ بيشتر زايد و به بسيج نزديک تر آيد ؛ نفس را کشته بود تا به تمامي بسيجي باشد ، چه درشهر و خانه باشد ، يا در نهر جاسم و دوعيجي !

بسيجي بودن را يک فرهنگ مي دانست و سرهنگِ ارتش را نيز بسيجيِ سرهنگ مي ناميد و با دوستان که بود ، در کلاس و مسجد و دانشگاه ، اغلب مي پرسيد : " تو گيجي يا بسيجي ؟"

گلستان جنگ (۴)                                                                    رحیم چهـره خنــد

لذّت بخش ترينِ دردها

به یاد سردار شهيد حجّت اله رفيعي

               آيا جز اين است که بسياري بر اين باورند که دانندش و ندانندش ؟ و بسياري بر اين تصوّر غلط که دارندش و ندارندش ؟

و تنها خردمندانند که دانندش و دارندش و به هر لحظه خوانندش !

وازنشانه هاي خردمندي،عاشق بودنست ، که دل بستن بود بر باقي و بيرون بردنِ دل بود از سراي فاني ، به آني !

 ســرود آب  (به مناسبت نیمه شعبان المبارک)

منظومه ی

پيچک‏هاي نيلوفر

«در فضاي مه آلود»

  30/10/1388

اهل هوشـت دهنــد پنـــد همي

غافل از پنــد اهـل هــوش مباش

دوش چشمت به خواب غفلت بود

غافل از خويشتن چو دوش مباش

هرچه گردي ، عـدو پرســت مگرد

هرچه هستي وطن فروش مباش

                   رهي معيّري

*******

آدم بصيرت ميخواد

تا تو چـالـه نيـفتـه

کشت ب قطب نما !

ک گفت  کي شنفته

******

آدم بي بصيــرت

خط ازدنيا ميگيره

اسير دنيـا ميشه

تو دنيا جا ميگيره

*******

شده يه وقت توي مه

گيــر بکني ، بمـوني

گم بکــنـي راهتــو

آيةی يأس بخوني ؟

*******

کج پلاسي

به نام خدا

و برای رضايتِ حضرت زهرا (س)

و به بهانه پخش ياوه سرائيهای عنصرمعلوم الحال (مهاجرانی) از سيما 

با توجه به اينکه بعضي ها تا در دامان نحس امريکا مينشينند، نطقشان باز مي شود؛ حاشيه اي بر ياوه سرائيهاي اين عنصر معلوم الحال ، که در تيرماه 1381 بي جواب ماند را مجدداً ارائه کرده، اميدواريم گوشي دستشان باشد ... و ما هم يادمان نرود ...

حاشيه‏ای بر ياوه سرايی‏های يک عنصر معلوم‏الحال

عليه دفاع مقدّس و انديشه‏های امام راحل

 مگر مسلماني شاخ به شکمت مي‏زند يا خداي ناکرده شيرخر به خوردت

داده‏اند که مِي نخورده مستي مي کني ؟ طي نکرده گز کردي و افتادي به

روزي که بي‏تنبک مي‏رقصي ، مغز استخوانت که نجس نبود ، تخم

دو زرده‏ي طلا هم که نکرده بودي ، آمدي و دانه‏اي درشت و بزرگتراز ظرفيتت

 برچيدي ، حيا را خوردي و آبرو را قي کردي و حالا آمده‏اي پيش قاضي ،

معلق بازي ؟

 يادت رفته که تا هيزم برجاست ، آتش نمي‏ميرد ؛ فکر کردي که سنگ مفت

است و گنجشک هم مفت و آن وقت پيش توپچي ترقه در مي‏کني ؟ آمدي

جلوي آنهايي که پشه را در هوا نعل مي کنند ، سم نمايش مي‏دهي ؟

يادت رفته که براي فرار دادن مگس ، دستپاچه ، شمشير از غلاف کشيدي

 و طلاي گوش را با سوراخ موش تاخت زدي ؟!

 باز صد رحمت به آن بيچارگان زبوني که حتي پشتشان به خاک نرسيده ،

جنقولک بازي در مي‏آوردند و نه ايماني داشتند که شيطان ببرد و نه

آبرويي که ور زدنشان ! و همه هم ميدانند که اينجور کج پلاسي کردن و

اينطور رفتن ، مربوط به سستي زير دم نيست ، به ريگهاي توي کفش است !

 و البته ، و بالش گردن آنهايي که قاچاقچي را گمرکچي مي کنند و همين

مقدار هم وبال گردن آنهايي که به اشتباه فکر مي کنند که خلاي مسجد

شاه را نبايد چوب بزنند که گندش بيشتر در نيايد و ساکت نشسته‏اند !

 تو هم دور برداشتي و نفهميدي که چرا هر چه جفت مي زني ، طاق مي‏آيد

 و نفهميدي که خر را به عروسي مي برند که بارش کنند و اگرچه خيلي

چيزها نـَشـُسـته، برايت پاک هستند اما اگرنان خشک خودت را مي‏خوردي بهتر

 از کباب آمريکا نبود که رفتي توي خانه‏ي شخصي «محمدبن‏عيسي»؛  وزير

 خارجه‏ي مراکش با «مارتين اينديک» که مديرکل وزارت خاجه‏ي آمريکا در

امور خاورميانه بود، فالوده خوردي و فرداي آن روز در همايشي که در شهر

 اصيله‏ي مراکش با عنوان همايش آمريکا و جهان براي توجيه

کج پلاسي آمريکا و بار زدن بعضي‏ها تشکيل شده بود به «اينديک»  گفتي که

 با توجه به اينکه مغرب - «مراکش» - ، کشور گفت و گوي اديان و تمدنهاست،

 اين ديدارها ، فالوده خوردن با شاه نيست و مساله‏اي طبيعي است و فکر

 کردي که فقط روزنامه الحيات چاپ بيروت اينها را مي نويسد و باز نفهميدي

 يا نخواستي بفهمي که با اين ترنت هايي که گند زده‏اند به هرچه خلوت

 بودار است ، تا حرفي از دهان درآيد؛ گرد جهان برآيد و ...

 حالا با آمريکا فالوده خوردي ، گذشت کاري هم نداريم که چون وقت خوردن،

 اين همه قلچماقي ، پس چرا وقت کار کردن چلاقي ؟! و اينکه تو که قند و

 قروت و دوغ و دوشاب برايت فرقي ندارد و غاز خود را قو مي بيني ، با چه

 رويي آمده‏اي به جوجه اردک شنا ياد بدهي ؟!

 به اين هم کاري نداريم که اين همه بخيه به آبدوغ زدي که هم از شورباي

 قم نماني و هم از حليم کاشون و رفتي تو گود زورخانه ي آمريکا داري چرخ

 مي زني ، حالا آمدي و براي ما عکاسباشي شدي و رفتي توي تاريکخانه‏ي

 آمريکا روي پيامهاي امام (ره) که همه‏ي کامپيوترها در اون موندن ، دستي

 دستي نگاتيو مي‏زني ؟!  اما يادت نرود که باران ، هميشه مي‏آيد اما سيل

 يکبار ! و اينکه يکبار جستي ملخک ! دوبار جستي ملخک ! آخر تو دستي 

ملخک و اينکه ناني برايت مي پزند که تا قيامت بخوري و سير نشوي !

 حالا هم که قار قارکت را چپ کرده اي و چهار چرخت رفته است هوا ،

از اسب افتاده اي،از اصل که نيفتاده اي ، حالا تا دوستان آمريکايي سر برسند و

 بخواهند با کمک ناوهاي چند مليتي چرثقيلي به معرکه وارد کنند و طبق

عادتشان بپردازند به اصلاحات تودوزي و آينه ي بغل و بوق ماشين و ...

بهتر است بيايي در حسينه ي «گردان مسلم» لااقل معني دوکلمه قرآن کريم

را که هردو هم در يک آيه ي کريمه آمده است ياد بگيري که همين دو کلمه

براي هفتاد نسلت کافي است و خناق گرفتارگان دانه ي درشت بر چيده ي

 بالاي گود نشسته را مجبور مي کند که لنگش کن ، لنگش کن را رها کنند و

 بدانند که سنگ سنگين هميشه سرجايش است ! و امثال تو نيز ديگر با

 طناب پوسيده ته چاه نروند و بدانند که در هميشه به يک پاشنه نمي چرخد

 و خروسي که اجلس مي رسد ، بي وقت مي‏خواند و اينکه حرامزادگي

 مايه نمي خواهد و  خيلي‏هاي ديگر هم خواستند به سرداري برسند اما بر

 سرِ دار رسيدند و مخلص کلام اينکه آب دريا با دهان سگ نجس نمي شود

و روسياهي به ذغال مي‏ماند و بس !

 اما دو کلمه‏ی قرآنی :

 حذر :  اي اهل ايمان ، سلاح برگيريد و آنگاه دسته دسته يا همه به يکبار

براي جهاد بيرون رويد .

در اين آيه ي کريمه، کلمه ي "حذر" به معناي اسلحه آمده است و درآيه 102

همين سوره ي مبارکه (نساء) کلمه ي (اسلحتکم) و (حذرکم) هر دو در يک

آيه آمده است و هر دو به معناي سلاح است ، اما (حذر) معناي وسيعي

 دارد و فقط مخصوص اسلحه نيست و هرچيزي است که شما را از دشمن

حفظ کند و بر حذر دارد .

 بنابراين با توجه به آيه‏ي کريمه 71 و آيه‏ي کريمه‏ي 102 در سوره‏ي (نساء)

در مي‏يابيم که :

1ـ اسلحه : يعني يک تکه سنگ،يا چوب،يک تفنگ،خمپاره، تانک، توپ،جنگنده و ...

2ـ حذر : سلاحي است که با توجه به شرايط زمان و مکان انتخاب مي شود

 و ملت مسلمان و هميشه در صحنه‏ي ما ، در روزهاي حماسه ساز انقلاب

 اسلامي و تا همين لحظه ، هزاران بار مشاهده کرده‏اند و مي‏کنند که سلاح

 کاري و به درد بخور براي مقابله با شيطنت و تهاجم دشمن ، مرتباً در تغيير

 است .

 يک روز تنها سلاح کاري ، گفتن الله اکبر بود در روي بام ها روز ديگر سلاح

کاري ، شرکت در راهپيمايي عظيم و ميليوني است مسلمان بود اما در 22

بهمن 57 صلاح کاري حمله به کلانتري ها ، پادگان ها و مسلح شدن بود،

 يک روز سلاح کاري تعطيل کردن مدارس و دانشگاهها بود و چند روزبعد

 بازگشايي مدارس و دانشگاهها که دشمن را به نابودي مي کشيد .

 و يک روز هم تنها سلاحي که بايد براي حفظ ناموس و کيان اسلام و مسلمين

 به کف مي گرفتيم ، شرکت در حماسه‏ي دفاع مقدس بود با آن همه صحنه‏هاي

 سخت و خونين ، و روز ديگر تنها سلاح کاري ، نوشيدن جام زهر، که هر دو

 سخت بود و سنگين ، اما چون تکليف بود و فرمان عشق، هميشه حرف اول

را مي زد اگرچه با بهايي بسيار سنگين و حال بايد دو نکته را فراموش نکنيم :

 1- بايد ببينيم امروز «حذر» و سلاح کاري که چهارستون بدن دشمن رابلرزاند و

 او را در جاي خود بنشاند چيست ، آيا چرخيدن در گود فرنگ سراهاي آمريکاست؟!

 يا وحدت کلمه اي که تحت لواي ولايت ، درمقابل زورگويي ها و چپاولگري هاي

 آمريکا با قدرت مقابله کند و دشمن را سرجايش بنشاند ؟!

 2- اسلحه را مي توان زمين گذاشت اما حذر سلاحي است که هميشه بايد در

مشتمان باشد و با تغيير شرايط زماني و مکاني تغيير مي کند اما هرگز کنار نمي رود .

 به ترجمه بخشي از آيه ي 102 سوره ي (نساء ) توجه فرماييد :

 « ... چرا که دشمن هميشه درکمين است که از فرصت استفاده کند و دوست دارد که

شما ازاسلحه و حذر خود غافل شويد و يکباره به شما حمله ور شود ...»

 درتفسير الميزان جلد 4 ، صفحه 667 در رابطه با ترجمه ي آيه ي 71 سوره ي

نساء با توجه به آيه ي بعدي همين سوره آمده است :

 (... اسلحه ي خود را زمين نگذاريد و از تلاش و بذل جهد در امرجهاد باز نايستيد

 اگر چنين کنيد عزمتان مي ميرد و نشاطتان در اقامه ي پرچم حق مبدل به کسالت

 و سستي مي شود و درنتيجه يک عده (تبطوء) ، يعني یک عده، امروز و فردا خواهند کرد

 و يک عده ي ديگر مانع حرکت ديگران مي گردند و نمي گذارند سايرين به جنگ

با دشمنان خدا و تطهير زمين از لوث وجود آنان اقدام کنند ) .

 و فرموده اند ( خير الکلام قـَلَّ ودلَّ ) بهترين کلام ها ، کوتاهترين و منطقي ترين

 سخنهاست ، بنابراين تنها نصيحت بسيجيان بي ترمزي که دنيا و هيچ «صهبا» يي

 نتوانست ترمزي باشد در مقابل جانفشاني هايشان براي حفظ ناموس و عزت و

 شرف همه ي نفس کشان اين سرزمين اسلامي ، اين هديه کوتاه به توست :

 اينقدر کوچيک نشو ، که توي دنيا جابشي !

                                                                        خلاص!

”يا علي نصراله” ( تقديم به سردار رزمندة جانباز ”علي نصراله”)

حكايت:

   - در اوراق تاريخ گفته نيامده كه رهبر يا امامي را اين همه ياران بوده باشد، جان بر كف و دل برطَف، كه خميني راست، اين گونه در كف سٍلاح و بر لب صَلاح، كه تيغ عِزت از نيام كشيده و بر قلة آزادگي و شرف رسيده، كه همتِي به بلنداي آفتاب دارند، و در صعوبت كار، توان و تاب؛ و دستي بر دعا و سري در كتاب، كه حرف را با عمل زنند، نه با لِسان، چون خسان و چون بسيار كسان!

چشم نديدن ...

براي سردار سرافراز و شيردل جبهه هاي جنگ و جهاد

             شهيد "نورعلي شوشتري"

                                                                                                               3

براي دانشجوي مقيم آمريکا شهيد مفقودالجسد "احمد چراغي" که با نامة کتبي حضرت امام (ره) آمد و در  "شنامِ" دزلی در کنار حاج احمد متوسليان به شهادت رسيد در سال 1361